IJsketting/

De tijd glipt langzaam door onze handen. In IJsketting maak ik het verstrijken van die tijd zichtbaar en geef ik vorm aan vergankelijkheid. Gekleurde ijsblokjes smelten langzaam van hun ketting en laten sporen achter op het witte gewaad dat als canvas dient voor mijn lichaam. Zoals ook het leven voorbijgaat en zijn sporen nalaat. Het smelten voltrekt zich tergend langzaam: pas na ruim anderhalf uur zijn alle ijsblokjes verdwenen. Een ijskoude, fysieke exercitie om te ondergaan. Die lichamelijkheid maakt de tijd voor mij ook letterlijk voelbaar tijdens de performance. Tegelijkertijd is die tijdspanne verwaarloosbaar op de schaal van een mensenleven. Laat staan binnen het kosmisch geheel, waarin ik en deze performance slechts een nagenoeg onzichtbaar speldenprikje zijn.