Spit on Me/

“Je bent toch niet van suiker?” Spit on me is een installatie over kritiek op, kwetsbaarheid van en medeplichtigheid aan kunst. Bezoekers worden uitgenodigd om vanaf een platform te spugen op een toren suikerklontjes die in hoogte en gewicht overeenkomt met mijn lichaam. De actie verwijst speels naar hoe kinderen — of ik in ieder geval toen ik jong was — vanaf een brug of flatgebouw naar beneden spugen. Hier krijgt die handeling echter een serieuzere ondertoon: wie spuugt, oordeelt. Is het kritiek op het kunstwerk of gehoorzaamheid aan de wens van de kunstenaar? Het spuug wordt opgenomen door het suiker, dat langzaam oplost. Zo wordt elke bezoeker letterlijk onderdeel van het werk en de geleidelijke ondergang ervan.