Stilte is mijn Straf/

Urenlang zit ik zwijgend in de hoek, op een ongemakkelijk krukje aan een smal tafeltje. Op mijn hoofd draag ik een hoge papieren puntmuts, als symbool van straf. Ik schrijf steeds opnieuw de zin “Stilte is mijn straf” op een smalle rol papier, die zich langzaam naast de tafel opstapelt. De straf voltrekt zich niet alleen op papier, maar ook in mijn lichaam: door het langdurig zitten, de gespannen houding en het opgelegde zwijgen. Voor iemand die leeft van woorden en communicatie is stilte geen rust, maar een beperking. Met dit werk onderzoek ik wat het betekent om fysiek en verbaal tot stilstand te worden gedwongen. Het werk is een reflectie op gehoorzaamheid, zelfbeheersing en de pijn van niet mogen spreken.